21/9/16

Μούσες του σινεμά: Giulietta Masina

Ποτέ μη το βάζεις κάτω! Η Giulietta Masina γεννήθηκε το 1921, στην επαρχία Emilia-Romana και ανατράφηκε από μια θεία της στη Ρώμη, όπου από νωρίς στράφηκε στο θέατρο, κάνοντας επίσης σπουδές και στη Φιλοσοφία. Αρχική της ενασχόληση ήταν στην ραδιοφωνική θεατρική εκπομπή Terzoglio 1942. Επρόκειτο για τις ιστορίες δύο νεονύμφων - που τα σενάρια έγραφε ο Federico Fellini με τον οποίον από τότε χρονολογείται η γνωριμία τους, η οποία κατέληξε σε γάμο ένα χρόνο αργότερα το 1943.

Η καλλιτεχνική τους συνεργασία στις ταινίες ξεκίνησε το 1950, με το "Τα Φώτα του Βαριετέ" (1950) όπου ο Φελίνι συνέπραξε σκηνοθετικά με τον Αλμπέρτο Λατουάντα, αφού είχε προηγηθεί η συμμετοχή της στις ταινίες: Senza Pieta (1948) του Alberto Lattuda, Persiane Chiuse (1951) του Luigi Commencini, ακολούθως το "Δεν σε είχα απατήσει" 1952 του Ρομπέρτο Ροσελίνι (όλοι μεγάλοι σκηνοθέτες) - για να ακολουθήσουν οι πρωταγωνιστικοί της ρόλοι στις μετέπειτα γνωστές ταινίες του Φελίνι: "Πουλημένη απ' τη μητέρα της" (La Strada) 1954, "Σκιές του Υποκόσμου" (Il Bidone) 1955, "Νύχτες της Καμπίρια" (Notti di Campiria) 1957, όπου κέρδισε ένα Όσκαρ και στις Κάννες, το βραβείο πρώτου γυναικείου ρόλου. Αργότερα έπαιξε πάλι στις ταινίες του Φελίνι: "Ιουλιέτα των πνευμάτων" (1965), "Τζίντζερ και Φρεντ" (1986).
Από το 1966 έως το 1969 εργάστηκε εκ νέου στο ραδιόφωνο στη δημοφιλή εκπομπή "Ανοιχτές επιστολές στη Τζουλιέτα Μασίνα" (Lettere aperte a Giulietta Masina), καθώς επίσης και σε τηλεοπτικές δημοφιλείς σειρές Ελεονόρα (1973) και Καμίλα (1976).

Χαρακτηρίστηκε ως ο θηλυκός Σαρλώ μετά από τις ταινίες της όπου έπαιξε τη φτωχή, κακότυχη και ταλαιπωρημένη πλην όμως πάντα αισιόδοξη, γυναίκα - ρόλοι που της χάρισαν τη παγκόσμια αναγνώριση ως Τζελσομίνα (La Strada), και Καμπίρια (Notti di Campiria).

Πέθανε στη Ρώμη το 1994 (73) - πέντε μήνες μετά το θάνατο του συζύγου της Φεντερίκο.

12/6/16

Vittorio Gassman - Η ζωή είναι ένα ρομάντζο

Vittorio Gassman (1922 - 2000)

Il Sorpasso 1962 - Pepino di Capri
Ένας μεγάλος ηθοποιός στα χέρια ενός μεγάλου σκηνοθέτη δημιουργεί ένα αριστούργημα που αντέχει στο βάθος του χρόνου. Αυτός ήταν ο ρόλος του Vittorio Gassman σε όλες τις ταινίες του: αυτός του μεγάλου ηθοποιού που τιμά το πρόσωπο που υποδύεται αισθανόμενος εκ διαισθήσεως το απώτερο όραμα του σκηνοθέτη της ταινίας: Τζουζέπε ντε Σάντις (Πικρό Ρύζι) 1949, Ντίνο Ρίζι (Ο Φανφαρόνος) 1962, υπήρξαν οι δύο σκηνοθέτες που έδωσαν την ευκαιρία στον Gassman να αναπτύξει το μεγάλο του ταλέντο σε δύο ρόλους διαμετρικά αντίθετους όπου ανέπτυξε τόσο το δραματικό όσο το κωμικό στοιχείο της υποκριτικής του τέχνης.

Ο Βιτόριο Γκάσμαν 1922 - 2000, γεννήθηκε στη Γένοβα Λιγουρίας στην Ιταλία. Νεαρός σπούδασε θέατρο αλλά ήταν και καλός μπασκετμπολίστας. Πρωτοεμφανίστηκε στο θέατρο το 1943 σε ρόλους του κλασικού ρεπερτορίου. Στον κινηματογράφο έκανε την εμφάνιση του με πρώτο του ρόλο εκείνον του κακοποιού στο Πικρό Ρύζι (Riso Amero, 1949)

Στο Πικρό Ρύζι του Giuseppe de Santis, στο ρόλο του Walter: Ο Ουόλτερ και η Φραντζέσκα κρύβονται σε μια φυτεία ρυζιού για να γλυτώσουν απ' την αστυνομία που τους καταζητά. Εκεί γνωρίζουν τη Συλβάνα (Sylvana Mangano) μια αισθησιακή γυναίκα και έναν στρατιώτη τον Μάρκο (Raf Vallone) που πρόκειται να απολυθεί. Οι τέσσερις θα αναμειχθούν σε μια ιστορία ληστείας, έρωτα και φόνου.

Στον Φανφαρόνο (Il Sorpasso = Το προσπέρασμα), στο ρόλο του Μπρούνο Κορτόνα —ενός παρορμητικού γλεντζέ, παρέα με τον άκρως αντίθετο του ντροπαλό δικηγόρο Ρομπέρτο Μαριάνι, φεύγουν για ένα διήμερο διακοπών με το σπορ αυτοκίνητο του πρώτου, στις εξοχές της Ρώμης και της Τοσκάνης. Στο τέλος ένα αναπάντεχο περιστατικό θα τους χωρίσει για πάντα.
Άλλα έργα στα οποία πρωταγωνίστησε με μεγάλη επιτυχία ήταν
  • Μακρύς Χειμώνας (El largo invierno 1992)
  • Η ζωή είναι ένα ρομάντζο (La vie est un roman 1983)
  • Τα Τέρατα (I nuovi mostri 1977)
  • Άρωμα Γυναίκας (Profumo di Donna 1974)
  • Το διαζύγιο (Il Divorzio 1970)
  • Η πιο ωραία γυναίκα του κόσμου (La donna piu bella del mondo 1955)
    και πολλές άλλες.
Ήταν παντρεμένος με την Αμερικανίδα ηθοποιό Σέλει Ουίντερς (1952)
Πληροφορίες imdb.com - Vittorio Gassman

11/6/16

Μάικ Ροζάκης - Πρωτεργάτης της Pop μουσικής

Mike (Michael) Rozakis

Μιχάλης Ροζάκης 1946 - 2009
Τραγουδιστής και κιθαρίστας του ονομαστού συγκροτήματος των Charms. Γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου όπως και ο Ντέμης Ρούσσος. Τραγουδούσε με το συγκρότημα του και έπαιζαν στην Αθήνα —στο Vips της οδού Κεφαλληνίας καθώς και στις Σπέτσες στο διάσημο τότε Bluberry Hill κοντά στις Σχολές. Δυστυχώς ο Μάικ Ροζάκης έχει φύγει από κοντά μας (Ιανουάριος 2009), από ανακοπή καρδιάς.

Στους τίτλους του ως μουσικός ήταν και διευθυντής στην ορχήστρα της ΕΡΤ. Το τραγούδι "Το ξέρω θα 'ρθεις" η μετέπειτα μεγάλη επιτυχία των Onirama, ήταν δικό του!

Βιογραφικό
Ο Μιχάλης (Μάικ) Ροζάκης γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου (1946) και ήταν Έλληνας βιρτουόζος πιανίστας, συνθέτης, μαέστρος, τραγουδιστής και καθηγητής.
Ξεκίνησε τη μουσική του πορεία στην Ελβετία, σε ηλικία 17 χρονών, σε ένα συγκρότημα που ονομαζόταν Potflair.

Αργότερα επέστρεψε στην Αθήνα και διετέλεσε τραγουδιστής και μπασίστας των Charms, των Juniors και των Playboys, δημιουργώντας ροκ επιτυχίες της εποχής.
Στη συνέχεια αποφάσισε να ακολουθήσει σόλο καριέρα γνωρίζοντας μεγάλη επιτυχία με τους δίσκους του 45 στροφών:
  • Έτσι είναι η ζωή
  • Όταν έφυγες
  • Μίνι-σκερτ (Mini Skirt)
  • Είναι αργά
  • Μια μέρα θα 'ρθείς
  • Προσευχή
  • Σαν τραγουδώ
  • Γυάλινος πύργος
  • Εγωισμός
  • Δάκρυα στα μάτια
  • Προβλήματα
  • Ποιος μπορεί να ξέρει (1974) καθώς και τους L P δίσκους του: Μάικ Ροζάκης και οι Playboys (1971) και "Μ. Ροζάκης" (1975 που ανατυπώθηκε το ίδιο έτος).
Έχοντας σπουδάσει στο Εθνικό Ωδείο (πτυχίο φούγκας το 1977 από τον Μ. Βούρτση) και στην Ελβετία εξελίχθηκε σε σπουδαίο ενορχηστρωτή. Για 4 χρόνια υπήρξε διευθυντής μουσικών προγραμμάτων της ΕΡΤ και διευθυντής της Ορχήστρας Ποικίλης Μουσικής.

Επιπροσθέτως, υπήρξε καθηγητής θεωρητικών του Εθνικού Ωδείου (ωδικής και αρμονίας από το 1987, αντίστιξης από το 1985, φούγκας από το 1988 και σύνθεσης από το 1990). Επίσης, από το 1995, ανέλαβε το τμήμα προετοιμασίας μουσικών σπουδών ΑΕΙ και από το 1996, την τάξη ενορχήστρωσης για θεατρική και κινηματογραφική μουσική. Το 1996 έγινε η πρώτη εκτέλεση του Κοντσέρτου του για Πιάνο στο Εθνικό Ωδείο.

Έχουν εκτελεστεί και άλλα έργα του όπως: Φαντασία για τούμπα και ξύλινα , Μεταμορφώσεις για 9 πνευστά , Ικεσία , 14 πικρές πραγματικότητες (καντάτα για 3 φωνές, χορωδία και ορχήστρα, που κυκλοφόρησε σε δίσκους και εκτελέστηκε στην Αθήνα: Φεστιβάλ Έκφραση, και στην Κύπρο, Λευκωσία και Λεμεσό),

Το ‘79 σε συνεργασία με την Αλίκη Βουγιουκλάκη στην "Καμπίρια", ανέλαβε τη μουσική προσαρμογή των τραγουδιών σε στίχους του Παύλου Μάτεση. Το 1992 ανέλαβε τη διδασκαλία ορχήστρας και την ενορχήστρωση της ροκ όπερας "Δαίμονες" σε συνεργασία με τον Νίκο Καρβέλα, τον Σταύρο Σιδερά και την Άννα Βίσση. Συμμετείχε ως ενορχηστρωτής στο διαγωνισμό της Eurovision με την Ελλάδα και την Κύπρο, καθώς και στο Φεστιβάλ Τραγουδιού Θεσσαλονίκης.

πληροφορίες: el.wikipedia.org

23/8/14

Το τραγούδι των Σειρήνων

Οδύσσεια - Σειρήνες
Όπου κι αν σταθείς, με όποιον κι αν μιλήσεις οκτώ φορές στις δέκα θ' ακούσεις "Μα δεν γίνεται διαφορετικά" ή "και οι άλλοι τι θα κάνουν;" εννοώντας πως έχουμε μπει σ' ένα πρόγραμμα μνημονιακών δεσμεύσεων που δεν μπορεί ν' αλλάξει "ακόμη κι αν μιλήσεις με το Θεό τον ίδιο" όπως ισχυρίστηκε η Μ. Σπυράκη για τον Α. Σαμαρά, πρωθυπουργό. Κυβερνούν κάποιες αόρατες δυνάμεις που το νήμα τους το κινούν οι πέρα από τον Ατλαντικό νατοϊοικοί σύμμαχοι, "εξαρτάται τι θα επιτρέψουν οι Αμερικάνοι".

Όλα τα παλιά συνθήματα πήγαν κατά διαβόλου: ΕΟΚ, ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο, η Ελλάδα στους Έλληνες κλπ. Τώρα αναμένομεν το μάννα εξ ουρανού ή μάλλον εξ Ευρώπης - και όχι Ευρώπης των λαών αλλά των Τραπεζών και των δαιμονικών Αγορών, των Επενδυτών καθώς οι μέν πρώτες συνέχεια παίρνουν χρήματα από τις λεγόμενες ανακεφαλαιοποιήσεις, οι δεύτερες πάλι μας δανείζουν αλλά με τις ευρωπαϊκές εγγυήσεις, οι τρίτοι που ποτέ δεν έρχονται να επενδύσουν ή μέχρις ότου γίνουν συμφερτικά τα μεροκάματα βλέπε Κίνα, Πακιστάν, Μπαγκλαντές.

Στο μεταξύ οι Έλληνες με σκυμμένο κεφάλι τρώνε στα σουβλακερί, με το φόβο μήπως και τους κόψουν κάτι ακόμη από τη σύνταξη, τον μισθό που όλο και κατεβαίνουν εν αναμονή μιας μελλοντικής - αόριστης ανάκαμψης.

Έτσι και η φίλη τις προάλλες μου είπε "τίποτα δεν γίνεται - έχουν υπογράψει συμφωνίες και άλλοι να έρθουν τα ίδια θα κάνουν μ' αυτούς - γιατί έχουμε υ-πο-γράψει". Δυστυχώς αυτή είναι η κρατούσα νοοτροπία. Βέβαια στις ευρωεκλογές το αποτέλεσμα έδειξε αποδοκιμασία - όχι όμως αρκετά δυνατή για να μπορέσει να ανατρέψει την κυβέρνηση που ακολουθεί τις πολιτικές αυτές.

Η Α. Μέρκελ πολλές φορές μίλησε για Μεταρρυθμίσεις θυμίζοντας τον Λούθηρο. Μεταρρυθμίσεις βέβαια δεν είδαμε ακόμη - μόνο που το πορτοφόλι μας όλο και αδειάζει - αιτία οι πάσης φύσεως υποχρεώσεις που δεν μειώνονται, το υπερβολικό κόστος ζωής εξ αιτίας μιας απαράδεκτης ισοτιμίας ευρώ / δραχμής που οδήγησε τη χώρα και τους πολίτες στην υπερχρέωση. Αντί οι υπόλογοι να κληθούν να λογοδοτήσουν - αυτοί και οι διάδοχοι τους κάθονται αναπαυτικά στα σαλόνια της εξουσίας και διατάζουν, συσκεπτόμενοι - οι τέως αντίπαλοι και νυν ομοϊδεάτες, στο βωμό του παντοκράτορος ευρω-νομίσματος. Εμείς τους κοιτάμε άβουλοι και άπραγοι "μωροί" θεατές.

 Πιστεύουμε ωστόσο και στην Ευρώπη και στο νόμισμα αυτό. Γιατί όχι; Βγαίνουμε έξω και δεν μπλεκόμαστε με συναλλαγματικά όρια. Ψωνίζουμε ό,τι θέλουμε και δεν μας ψάχνουν στο τελωνείο, μένουμε στο εξωτερικό όσο θέλουμε, αγοράζουμε και σπίτι εκεί. Μόνο που τώρα τα πράγματα έχουν φθάσει στο νυν και αεί. Δεν υπάρχουν τα χρήματα. Φθάνουν ίσα-ίσα για την καθημερινή επιβίωση.

Αιτία η κρίση και η πολιτική της λιτότητας στο όνομα της οποίας συρρικνώθηκαν όλες και όλων οι αποδοχές, με αυξανομένες τις στρατιές των ανέργων, των ασίτιστων, των αναξιοπαθούντων εν γένει. Μια μικρή μερίδα καλά περνάει - όσοι δηλαδή πούλησαν κάτι και τώρα πληρώνουν από 'κει. Μειώθηκαν εισοδήματα. Τι πάει δηλαδή να πει αυτό; - πως έπεσε κατακόρυφα η αγοραστική δύναμη, πως έκλεισαν μαγαζιά, εταιρείες δεν βρίσκουν πελάτες να πληρώσουν το εμπόρευμα κ.ο.κ.

Έτσι περνάει ο καιρός σε μια φαύλη αναμονή με τις Σειρήνες να παίζουν το τραγούδι τους. Οι μεταρρυθμίσεις δεν έρχονται, η στρεβλή κατάσταση δεν ισιώνει μόνο αυξάνεται η απελπισία μήπως και βρεθείς χωρίς πόρους ικανούς να ανταπεξέρχεσαι σ' ένα άχαρο παρόν καθώς οι τιμές όλων των αγαθών μένουνε σταθερές στο ύψος τους και τα χρήματα όλο και μειώνονται από τις κάθε φύσης κρατήσεις, υποχρεώσεις, φορολογίες, δάνεια εκ του λαμπρού (τότε που είχαμε χρήματα!) ωστόσο φαύλου παρελθόντος.Φαύλο το παρελθόν, φαύλο το παρόν, φαύλοι οι κυβερνώντες, φαύλοι και εμείς! Οι μόνοι δηλαδή μη φαύλοι οι έξωθεν καλοί μας εταίροι!

Αλήθεια λοιπόν μας ψεκάζουν οι Σειρήνες του ευρώ με τα μέσα βέβαια που διαθέτουν - με την πολυγλωσσία, την αντιφατικότητα, τη συσκότιση, τα ψευδεπίγραφα διλήμματα - το ψέμμα δημιουργώντας συνεχώς μια συμφέρουσα για τα σχέδια τους όλο και ογκούμενη ανασφάλεια.

Τώρα που όλοι λείπουν σε άδειες ο ψεκασμός έχει ελαττωθεί. Με την επιστροφή η κατάσταση θα ισορροπήσει αλλά με τα ήδη δεδομένα του πολιτικο-οικονομικού σκηνικού - αρκετά για να βγουν συμπεράσματα, η μεριά που θα γείρει η πλάστιγγα, θα είναι από την πλευρά των ψεκασμένων αλλά όχι και παντελώς ηλιθίων!

—Eικόνα Αρχική πηγή / art-book gr

17/3/12

Ένας κοντινός άλλος κόσμος

Στη καρδιά της Αθήνας στη λεωφ. Συγγρού βρίσκεται το ξενοδοχείο Intercontinental. Χτισμένο εδώ και πολλά χρόνια διατηρεί ανέπαφη την αίγλη του. Είχα βρεθεί παλιά κατά διαστήματα και στο piano-bar αλλά και στη καφετέρια Vienna. Το πρώτο με πιάνο μουσική και εκπληκτικά cocktails - θυμάμαι τη "Pina Colada", ενώ καθόμουν στην αναπαυτική πολυθρόνα απολαμβάνοντας το ποτό σερβιρισμένο μέσα στο καφετί ριγωτό φλοιό της καρύδας.

Η καφετέρια στο βάθος της εισόδου με τις βιεννέζικες καρέκλες, τους καθρέφτες και τα φυτά σε μεταφέρει στην καρδιά της Βιέννης. Ενώ πίνεις τον καπουτσίνο σου και γεύεσαι τις γλυκειές γεύσεις των ταρτών και των στρούντελς παρατηρείς το ατελείωτο πηγαιν-έλα των επισκεπτών.

Το εστιατόρι "Premiere" στο Roof - Garden - από τα καλύτερα της Αθήνας ανταμοίβει τον επισκέπτη και τους συνδαιτημόνες του, με το εξωτικό λεπταίσθητο φαγητό αλλά και τη θέα της Αθήνας από την ταράτσα του σαν είναι καλοκαίρι.
Άλλο αξιοθέατο του ξενοδοχείου είναι το ησυχαστήριο - spa όπου αφήνεσαι στις ενεργειακές δονήσεις της Άπω Ανατολής.

Αρχική foto src

8/3/12

To ξέρω θα 'ρθεις

  • Το ξέρω θα 'ρθεις

    • Το ξέρω μια μέρα, θα 'ρθεις να με ξαναδείς... και αυτό το ταξίδι θα 'ταν το τελευταίο και το 'ξερε πως θα 'ταν εντελώς μοναχικό.
      Είχαμε κάνει αρκετά ταξίδια μαζί. Πάντα ήταν στη πρώτη γραμμή για τις αναχωρήσεις. Όπως και σ' αυτή την αναχώρηση, κάθισε μπροστά, αφού ετοιμαζόταν μετά από επίπονη μακρά διαδικασία...

      Γύρισε στο μέρος μας, μας κοίταξε θλιμμένα μαζί και με κάποια ειρωνεία που έβγαινε μετά από τρομαχτικά οδυνηρή γνώση... "Το ξέρω, θα 'ρθεις μια μέρα να με ξαναδείς" είπε, κι από τότε δεν πρόσθεσε ούτε τελεία. (Μάρτιος, '12)

25/1/12

Otto Manigk

Otto Manigk - Το διάβασμα του περιοδικού
Otto Manigk (1902 - 1972) Το διάβασμα του περιοδικού

30/6/11

Ο Ταχυδακτυλουργός

Pablo Picasso - Self-Portrait
Μια τράπουλα κρατώ τα φύλλα ανακατεύω με μανία
Μετά απ' το μανίκι μου ένα άλλο τραβώ
Κορόϊδα! "Μαζί τα Φάγαμε", γράφει —φωνάζω, αυτό είν' αλήθεια!
Το ακροατήριο χάσκει γελώντας
κάποιοι βρίζουν και φτύνουν στο πάτωμα φριχτά.

Ανακατεύω ξανά
απ' το μπατζάκι μου βγάζω ένα άλλο που λέει
"Σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα"
κάποιοι χάσκουν γελώντας,
άλλοι φτύνουνε στο πάτωμα βρίζοντας φριχτά.

Ανακατεύω ξανά
τώρα απ' το γιλέκο μου βγάζω ένα άλλο που λέει
"Η Δημοκρατία εγκαθιδρύθηκε στην Ελλάδα το 1981" με γράμματα παχιά
κάποιοι βρίζουνε και φτύνουν στο πάτωμα
άλλοι χάσκουν γελώντας χοντρά.

Τώρα απ' το καπέλο μου βγάζω το κλου μου!
"Ή μαζί σωζόμαστε ή μαζί μαζί πνιγόμαστε πιασμένοι σφιχτά"
άλλοι χάσκουν, άλλοι βρίζουν φτύνοντας στο πάτωμα
μουγκρίζοντας φριχτά.

Είμαι ο γελωτοποιός,
ο ταχυδακτυλουργός των μαζών που υποφέρουν
και δε μιλούν.
Kριτής ενός σκοτεινού παρελθόντος
συνάμα προφήτης ενός μέλλοντος ρόδινου δήθεν.
Αυτός που γνωρίζει επιδέξια
την τράπουλα στα χέρια να στριφογυρνά.

Φιγούρες χαρτιών, Βαλέδες και Ντάμες
Ρηγάδες και Άσσους επιδέξια σκεπάζω
με μιας νέας τάξης χαρτιά
ικανά το λαό να χορταίνουν
με θεάματα ευτράπελα και ρηχά

Τις τσέπες των ισχυρών να γεμίζουν
με χαρτονομίσματα κολαριστά και βαριά!